Louise Hay

Ik verslond alles wat ik onder ogen kon krijgen en dat te maken had met metafysica en helen. De Religious Science-kerk werd mijn nieuwe thuis. Hoewel mijn leven gewoon verder ging, nam de nieuwe richting die ik had ingeslagen me steeds meer in beslag. Voor ik het wist, was het drie jaar later en kwam ik in aanmerking om een door de kerk erkend raadgeefster te worden. Ik slaagde voor het examen en ging – nu alweer jaren geleden – dit werk doen, het werk van kerkelijk raadgeefster.

Het was een beginnetje. Ik begon ook aan Transcendente Meditatie te doen. De predikantenopleiding van mijn kerk zou pas één jaar later beginnen en ik besloot iets speciaals voor mezelf te doen. Ik ging zes maanden naar de Maharishi Internationale Universiteit in Fairfield, Iowa.
Voor mij was dat toen de volmaakte plek. We begonnen elke maandag met een nieuw onderwerp. Het waren onderwerpen waar ik tot dan toe alleen maar over had gehoord, zoals biologie, scheikunde en zelfs de relativiteitstheorie. Elke zaterdagochtend was er een tentamen. Zondags waren we vrij en op maandagochtend begonnen we weer met een nieuw onderwerp.
In NewYork was afleiding iets heel normaals, maar hier was daar helemaal geen sprake van. Na het avondeten gingen we allemaal naar onze kamers om te studeren. Ik was de oudste student en ik genoot van elk moment. Roken, alcohol en drugs waren niet toegestaan en we mediteerden vier keer per dag. De dag van mijn vertrek viel ik bijna flauw van de sigarettenrook op het vliegveld.
Terug in New York nam ik mijn oude leven weer op. Al snel begon ik met de predikantenopleiding. Ik werd heel actief in de kerk met haar sociale programma's. Ik sprak 's middags op bijeenkomsten en had cliënten. Dit werd al snel een volledige baan. Mijn werk inspireerde me om het boek Heel je lichaam samen te stellen. Dit begon als een eenvoudige lijst van metafysische oorzaken van lichamelijke ziekten. Ik begon te doceren, te reizen en korte cursussen te geven.
En toen kreeg ik op een dag te horen dat ik kanker had.
Met mijn achtergrond van kindermishandeling en van een verkrachting toen ik vijf jaar oud was, was het niet verwonderlijk dat ik kanker kreeg in het gebied van de vagina. Zoals iedereen die net gehoord heeft dat hij/zij kanker heeft, raakte ik totaak in paniek.
En toch wist ik, dankzij al mijn werk met cliënten, dat mentale heling mogelijk is en dat mij hier een kans werd geboden om dit voor mezelf te bewijzen. Ik had tenslotte een boekje geschreven over gedachtepatronen en ik wist dat de ziekte kanker een gevolg kan zijn van diepe wrok, die zolang wordt vastgehouden tot hij letterlijk het lichaam wegvreet. Ik had tot dan toe geweigerd om bereid te zijn alle kwaadheid en wrok over wat 'zij' me in mijn jeugd hadden aangedaan los te laten. Er viel geen tijd meer te verliezen, er was een heleboel werk te verrichten. Het woord ongeneeslijk, dat veel mensen zo afschrikwekkend vinden, betekent voor mij dat een bepaalde toestand niet valt te genezen met methodes van buitenaf en dat we naar binnen moeten keren om genezing te vinden. Als ik me zou laten opereren om van de kanker af te komen zonder het mentale patroon los te laten dat deze toestand had veroorzaakt, zouden de doktoren in Louise kunnen blijven snijden tot er geen Louise meer over was om in te snijden. Dat vond ik bepaald geen aantrekkelijk vooruitzicht.
Als ik me zou laten opereren om het verkankerde groeisel te laten verwijderen en tegelijk het gedachtepatroon zou loslaten dat de kanker had veroorzaakt, zou de kanker wegblijven. Ik geloof niet dat kanker of een andere ziekte terugkomt omdat ze 'niet alles hebben weggehaald', maar omdat de patiënt geen veranderingen heeft aangebracht in zijn/haar denken. Hij/zij creëert dan dezelfde ziekte opnieuw, soms in een ander deel van het lichaam.
Ik geloofde bovendien dat als ik het gedachtepatroon kon loslaten dat de kanker had veroorzaakt, ik me niet hoefde te laten opereren. Tijd was van cruciaal belang. De doktoren gaven me met tegenzin drie maanden toen ik zei dat ik het geld voor de operatie niet had.
Ik nam ogenblikkelijk de verantwoordelijkheid voor mijn heling. Ik las en onderzocht alles wat ik kon vinden over alternatieve geneeswijzen die me konden helpen bij mijn proces van heling.
Ik bezocht een aantal gezondheidswinkels en kocht elk boek over kanker dat ze hadden. Ik ging naar de bibliotheek en las daar nog meer boeken. Ik las boeken over voetzoolreflexologie en darmspoeling, en bedacht dat beide methodes goed voor me zouden zijn. Het leek wel of ik naar precies de juiste mensen werd geleid. Toen ik over voetzoolreflexologie had gelezen, wilde ik een beoefenaar ervan ontmoeten. Ik woonde een lezing bij en hoewel ik anders voorin de zaal ging zitten, nam ik die avond plaats achterin de zaal. Binnen een minuut kwam er een man naast me zitten en ja hoor, hij was een voetzoolreflexoloog die ook huisbezoeken deed. Hij kwam drie keer in de week bij me en was een grote steun.
Ik wist ook dat het belangrijk was om meer van mezelf te gaan houden dan ik deed. In mijn kinderjaren werd er om mij heen heel weinig liefde geuit en niemand had me geleerd dat ik een goed gevoel mocht hebben over mezelf. Ik had hun houding overgenomen van constant op mij vitten en kritiek leveren, en dit was een tweede natuur geworden. Door mijn werk in de kerk was ik tot de conclusie gekomen dat ik wél van mezelf mocht houden, dat ik mezelf wél mocht waarderen en dat dit zelfs essentieel was.

Louise Hay

En toch was ik dit blijven uitstellen, zoals iemand een dieet kan blijven uitstellen tot de volgende dag. Nu kon ik het echt niet langer uitstellen.
In het begin was het moeilijk voor mij om voor een spiegel te staan en tegen mezelf te zeggen 'Louise, ik hou van je. Ik hou heel veel van je'.
Maar toen ik daarmee door bleef gaan, zag ik dat er zich een aantal situaties in mijn leven voordeden die vroeger een aanleiding zouden zijn geweest om mezelf uit te schelden. Nu deed ik dat niet meer, wat ik te danken had aan mijn oefeningen voor de spiegel en aan het andere werk dat ik had verzet. Ik ging vooruit!
Ik wist dat ik patronen van wrok diende los te laten, patronen van wrok die ik al had sinds mijn kinderjaren. En het was van het allergrootste belang dat ik ophield met iemand-anders-de-schuld-geven.
Ja, ik had een hele moeilijke jeugd gehad, waarin ik vaak was mishandeld – psychisch, lichamelijk en seksueel. Maar dat was allemaal lang geleden gebeurd en vormde geen excuus voor de manier waarop ik mezelf nu behandelde. Mijn kanker vrat letterlijk mijn lichaam op omdat ik niet vergeven had.
Het was tijd voor mij om achter de gebeurtenissen te kijken en te begrijpen wat voor ervaringen mensen hadden gehad dat ze een kind zo behandelden.
Met behulp van een goede therapeut uitte ik alle oude, opgekropte woede door op een kussen te slaan en te schreeuwen. Toen begon ik stukje bij beetje het verhaal dat mijn ouders mij over hun jeugd verteld hadden te begrijpen en kon ik hun leven beter overzien. Nu ik steeds meer begrip kon opbrengen en een volwassen standpunt kon innemen, zag ik hun pijn en voelde ik compassie voor ze. Langzamerhand hield ik ermee op om hen de schuld te geven.
Ik ging bovendien op zoek naar een goede voedingsdeskundige, die me kon helpen om mijn lichaam te ontgiften en te reinigen van al die troep die ik jarenlang gegeten had. Ik leerde dat het gif dat in eten van slechte kwaliteit zit, zich ophoopt in het lichaam.
Evenzo hopen gedachten van lage kwaliteit zich op en creëren vergiftigingsverschijnselen in de gedachtewereld.
Ik kreeg een heel streng dieet: veel groenten en niet veel anders. De eerste maand kreeg ik bovendien drie maal in de week een darmspoeling. Ik liet me niet opereren. Het gevolg van mijn grondige psychische en fysieke reininging was dat zes maanden na de diagnose kanker, ook de medici tot de conclusie kwamen die ik zelf al getrokken had – dat er geen spoor van kanker meer in mijn lichaam te vinden was! Nu wist ik uit eigen ervaring dat ziekte kan worden geheeld als we bereid zijn om veranderingen aan te brengen in de manier waarop we denken en handelen en in wat we geloven!