Inleiding
In een doodstil bos op Ameland zette ik tijdens het avondconcert van de vogels even het aggregaat aan, om mijn computer voor de volgende dag op te laden. De konijnen, die de hele dag rondom ons eenzame boswachtershuisje (zonder electriciteit) darden, schoten alle kanten uit, maar de duizenden bijen en vogels gingen alleen maar harder zoemen en zingen, zo leek het wel. 's Morgens vroeg, als ze nog sliepen, zat ik al hoog en breed vlakbij de bijenkorven onder een gaslamp dit boek te schrijven.
Nog steeds verbaasd. 10 jaar geleden immers begon ik nietsvermoedend met het eerste groepje vrijwilligers waarin we allemaal fan van elkaar speelden. Ik kan me nog herinneren hoe belachelijk ik het idee vond om via anderen te oefenen om mijzelf te leren appreciëren.Toch moest ik al snel toegeven dat er van alles begon te veranderen in mijn leven, zonder dat ik er veel moeite voor deed. Mensen om me heen werden aardiger, dingen lukten makkelijker, ik zat lekkerder in mijn vel en er begonnen steeds meer wonderen te gebeuren. Ook de andere fans begonnen dat bij zichzelf te merken en het nieuwtje verspreidde zich snel. Overal ontstonden spontaan nieuwe 'fanclubs', die na een paar keer oefenen zo enthousiast werden over de resultaten, dat de sneeuwbal alleen maar groeide en groeide. Op een gegeven moment waren er al een stuk of zestig fanclubs in Nederland en België. Ik werd zo nu en dan wel eens uitgenodigd om erover te komen praten, maar voor de rest ging het allemaal vanzelf.

Tot ik op een dag door twee fans uit Groningen gebeld werd die me vertelden dat ze na iedere fanclubbijeenkomst een week op wolkjes liepen en me voorzichtig vroegen of ik niet geïnteresseerd was om dit boek te schrijven, dat zij dan wilden uitgeven.
Je begrijpt mijn verbazing over dat lopende vuurtje dat ik ooit eens achteloos had aangestoken.

Nu, twee jaar later, ben ik nog veel verbaasder, want inmiddels zijn er bijna duizend fanclubs in ons land en komen er dagelijks nieuwe bij, is er een telefoonnummer dat je kunt draaien als je wilt weten waar ze bij jou in de buurt zitten, verschijnen er artikelen in kranten en tijdschriften, heb ik regelmatig radio-interviews en is er een speciaal programma op tv gemaakt, kom ik in talkshows, beginnen steeds meer onderwijzers en leraren Spiegelogie in hun klassen te gebruiken – met dermate verbijsterende resultaten dat ik er binnenkort een boek over ga schrijven – zijn er steeds meer bedrijven geïnteresseerd, ontstaan er Spiegelogie websites, zijn er zelfs fanclubs in het Vondelpark in Amsterdam en Nederlandse fanclubjes in Nieuw Zeeland, is het tweede Nationale Spiegelogie weekend in voorbereiding, krijgen buitenlandse uitgevers belangstelling en zit ik nu dit voorwoord te schrijven voor de derde druk.

Het gaat allemaal vanzelf. Steeds meer mensen (zoals jij) zijn bezig om hun macht weer terug te grijpen en vallen net zoals ik van de ene in de andere verbazing.
Het leukste is dat je op een gegeven moment aan al die wonderen begint te wennen. Sterker nog, wie niet op wonderen rekent, is geen realist.
Nu is het jouw beurt. Als je dit gelezen hebt, begint het pas. Het is net als met autorijden: je kunt erover lezen wat je wilt, maar op een gegeven moment is het toch een kwestie van net zo lang oefenen tot het een gewoonte begint te worden en het allemaal vanzelf gaat. Dan heb je geen fanclubje meer nodig, omdat de hele wereld je fanclub geworden is.