'Kun je me in het kort iets over je kinderjaren vertellen?' Deze vraag heb ik heel wat cliënten gesteld. Niet dat ik alles tot in detail wil weten, maar ik wil een algemene indruk krijgen van hun achtergrond. Als ze nu problemen hebben, zijn de patronen die hun problemen creëren lang geleden ontstaan.
Toen ik 18 maanden oud was, zijn mijn ouders gescheiden. Ik herinner me dit niet als een bijzonder nare gebeurtenis. Waar ik wel met afgrijzen aan terugdenk, is aan de periode dat mijn moeder ging werken als inwonende hulp in de huishouding en ik werd uitbesteed.
Mensen die me van toen kennen, zeggen dat ik drie weken lang onafgebroken heb gehuild. De mensen die voor me zorgden, bleken dit niet aan te kunnen en mijn moeder zag zich genoodzaakt om mij weer terug te nemen en naar een andere oplossing te zoeken. Nu heb ik bewondering voor hoe ze het destijds als alleenstaande moeder wist te redden.
Maar het enige wat ik toen belangrijk vond, was dat dat ik niet meer zoveel liefdevolle aandacht kreeg als vroeger. Ik ben er nooit achter gekomen of mijn moeder van mijn stiefvader hield of dat ze met hem trouwde zodat we een thuis zouden hebben, maar het was geen goede zet. Deze man was in Europa opgegroeid in een bijzonder autoritaire omgeving met veel geweld en hij had geen andere manier geleerd om aan het hoofd van een gezin te staan. Mij moeder was in verwachting van mijn zusje toen we de crisis van de dertiger jaren over ons heen kregen. Ik was vijf jaar oud. We zaten gevangen in een huis vol geweld.
Om het nog erger te maken: rond die tijd werd ik verkracht door een oude zuiplap van een buurman. Het onderzoek bij de dokter staat me nog levendig voor de geest, net als de rechtszaak waarin ik kroongetuige was. De man werd veroordeeld tot 15 jaar gevangenisstraf. Toch kreeg ik herhaaldelijk te horen: 'Het is jouw schuld'. Als gevolg daarvan was ik jarenlang bang dat hij me iets aan zou doen als hij vrij kwam. Ik had hem immers in de gevangenis doen belanden.
Het grootste deel van mijn kindertijd werd ik lichamelijk en seksueel mishandeld, en moest ik hard werken. Ik kreeg steeds minder gevoel van eigenwaarde en maar heel weinig dingen pakten goed uit voor mij. Ik begon dit patroon te uiten in de buitenwereld.
Een voorval uit de derde klas is heel typerend voor mijn leven van toen. Er was een feestje op school en er was cake.

De meeste kinderen op deze school waren van gegoede families. Ik was armzalig gekleed, had een raar bloempottenkapsel, droeg hoge zwarte schoenen en ik stonk naar rauwe knoflook, die ik elke dag moest eten om 'geen wormen te krijgen'. Bij mij thuis kregen we nooit cake, dat konden we ons niet veroorloven. Een oude buurvrouw gaf me elke week een dubbeltje en een rijksdaalder op mijn verjaardag en met Kerst. Het dubbeltje ging in de huishoudpot en van de rijksdaalder werd mijn ondergoed gekocht voor het komende jaar.
Er was die dag dus een feestje op school en er was zoveel cake dat sommige kinderen – die thuis vaak cake kregen – wel twee of drie plakken kregen. Toen de onderwijzeres eindelijk bij mij kwam met de schaal (ik was natuurlijk het laatst aan de beurt) was de schaal helemaal leeg. Er was geen plakje meer over.
Ik zie nu heel duidelijk in dat ik er destijds vast van overtuigd was dat ik waardeloos was en niets goeds verdiende. Deze overtuiging deed mij achterin de rij belanden, zodat ik geen cake kreeg. Het was mijn patroon. Zij spiegelden slechts mijn gedachten. Toen ik vijftien jaar oud was, kon ik het niet meer aan om seksueel mishandeld te worden. Ik liep van huis weg en ging niet meer naar school. Het baantje dat ik vond – ik werd serveerster in een restaurantje – leek me heel wat makkelijker dan het zware werk dat ik thuis en in de tuin moest doen.
Hongerend naar liefde en aandacht en met heel weinig gevoel van eigenwaarde, gaf ik mijn vrijwillig aan eenieder die aardig tegen mij was. Kort na mijn zestiende verjaardag baarde ik een baby, een meisje. Ik dacht dat ik de baby onmogelijk kon houden en kreeg het voor elkaar om een liefdevol thuis voor haar te vinden: ze kwam terecht bij een kinderloos echtpaar, dat graag een kind wilde. De laatste vier maanden van mijn zwangerschap woonde ik bij hen in huis. Toen ik naar het ziekenhuis ging voor de bevalling, was dat onder hun naam.
Onder deze omstandigheden ervoer ik niet de vreugde van het moederschap. Ik voelde het opgeven van mijn baby als een verlies, ik voelde me schuldig en schaamde me voor wat ik had gedaan. Het was een tijd vol schaamte, die ik zo vlug mogelijk voorbij wilde laten zijn. Ik herinner me alleen maar haar grote tenen, die ongewoon veel op de mijne leken. Als we elkaar ooit ontmoeten, zal ik haar herkennen aan haar tenen. Ik ging weg bij deze mensen toen de baby vijf dagen oud was.Ik ging regelrecht terug naar huis en zei tegen mijn moeder, die nog steeds een slachtoffer was van haar omstandigheden: 'Kom mee, je hoeft dit niet langer te nemen. ik haal je hieruit!' Ze kwam met me mee en liet mijn tien jaar oude zusje, dat altijd vaders lieveling was geweest, bij hem achter.
Toen ik mijn moeder had geholpen om een baantje te vinden als schoonmaakster in een hotelletje en we samen een comfortabele woning hadden gevonden waar ze zich vrij voelde, vond ik dat ik aan mijn verplichtingen had voldaan. Ik vertrok met een vriendin voor één maand naar Chicago. Dertig jaar later kwam ik pas terug.
Omdat ik als kind mishandeld was en het gevoel had gekregen dat ik niets waard was, trok ik destijds mannen aan die me slecht behandelden en dikwijls ook nog sloegen.
Als ik de rest van mijn leven op mannen was blijven schelden, was er waarschijnlijk nooit iets veranderd. Maar doordat ik positieve ervaringen had op mijn werk, kreeg ik langzamerhand een groter gevoel van eigenwaarde, wat tot gevolg had dat ik dit soort mannen niet meer tegenkwam. Toen ik de onbewuste overtuiging – namelijk dat ik het verdiende om mishandeld te worden – had losgelaten, pasten ze niet meer in mijn leven.
Niet dat ik het gedrag van deze mannen wil goedpraten, maar als dit niet 'mijn' patroon was geweest, zou ik ze niet hebben aangetrokken. Mannen die vrouwen mishandelen, wéten nu niet eens dat ik besta. Onze patronen trekken elkaar niet meer aan.
Na een paar jaar slavenarbeid in Chicago vertrok ik naar New York. Ik had het geluk een top-fotomodel te kunnen worden. Maar mijn gevoel van eigenwaarde werd niet veel groter nu ik een model was voor de grote modeontwerpers.
Ik werkte al jaren in de modewereld toen ik een ontwikkelde Engelse heer ontmoette. Het was een fantastische man en ik trouwde met hem. We reisden veel, we ontmoetten vorsten en we dineerden in het Witte Huis. Hoewel ik een model was en een geweldige man had, had ik maar weinig gevoel van eigenwaarde tot ik jaren later aan mezelf begon te werken.
Toen we 14 jaar getrouwd waren, zei mijn man op een dag tegen me dat hij met een ander wilde trouwen – net toen ik begon te geloven dat iets goeds ook blijvend kan zijn. Ja, ik was totaal ontredderd. Maar de tijd verstreek en ik leefde verder. Ik kon voelen dat mijn leven aan het veranderen was. Op een dag in de lente vertelde een numeroloog me dat ik me niet vergiste en dat er in het najaar een onopvallende gebeurtenis zou plaatsvinden die mijn leven zou veranderen.
Die gebeurtenis was zo onopvallend dat ze me pas een paar maanden later opviel. Toevallig was ik naar een bijeenkomst gegaan van de Religious Science-kerk in New York.

Hun boodschap was nieuw voor mij en een stemmetje in mij zei tegen mij 'Let goed op'.
Dat deed ik. Ik bezocht niet alleen hun zondagsdiensten, maar volgde ook hun cursussen. De modewereld begon me steeds minder te interesseren. Hoeveel jaren kon ik me nog druk blijven maken om de maat van mijn taille en de vorm van mijn wenkbrauwen? Voor iemand die de middelbare school niet had afgemaakt en die nooit eerder een cursus had gevolgd, was ik heel leergierig.
Ik verslond alles wat ik onder ogen kon krijgen en dat te maken had met metafysica en helen. De Religious Science-kerk werd mijn nieuwe thuis. Hoewel mijn leven gewoon verder ging, nam de nieuwe richting die ik had ingeslagen me steeds meer in beslag. Voor ik het wist, was het drie jaar later en kwam ik in aanmerking om een door de kerk erkend raadgeefster te worden. Ik slaagde voor het examen en ging – nu alweer jaren geleden – dit werk doen, het werk van kerkelijk raadgeefster.

Ik kreeg een heel streng dieet: veel groenten en niet veel anders. De eerste maand kreeg ik bovendien drie maal in de week een darmspoeling.
Ik liet me niet opereren. Het gevolg van mijn grondige psychische en fysieke reininging was dat zes maanden na de diagnose kanker, ook de medici tot de conclusie kwamen die ik zelf al getrokken had – dat er geen spoor van kanker meer in mijn lichaam te vinden was! Nu wist ik uit eigen ervaring dat ziekte kan worden geheeld als we bereid zijn om veranderingen aan te brengen in de manier waarop we denken en handelen en in wat we geloven!
Soms blijkt een gebeurtenis die een grote ramp lijkt te zijn juist een enorme zegen. Ik heb bijzonder veel van deze ervaring geleerd. Ik ging het leven op een heel nieuwe manier waarderen. Ik begon te letten op wat echt belangrijk was voor mij en ik besloot uiteindelijk om de boomloze stad New York met haar extreme klimaat te verlaten. Sommige van mijn cliënten bleven aandringen dat ik moest blijven. Ze zeiden dat ze zouden doodgaan als ik ze verliet. Ik verzekerde ze dat ik twee keer per jaar terug zou komen om te zien hoe het met ze ging en dat ze me telefonisch altijd konden bereiken. Ik sloot mijn praktijk en nam op mijn gemak de trein naar Californië. Ik had besloten om eerst in Los Angeles te gaan wonen.
Hoewel ik er geboren was, kende ik er bijna niemand meer behalve mijn moeder en zuster, die nu allebei even buiten de stad woonden. We hadden nooit een hechte familieband gehad en waren nooit erg open geweest tegen elkaar, maar ik was toch onplezierig verrast toen ik ontdekte dat mijn moeder al een aantal jaren blind was en dat niemande de moeite had genomen om mij daarvan op de hoogte te stellen. Mijn zuster had het 'te druk' om me te ontvangen. Ik liet haar maar en begon met mijn nieuwe leven.
Mijn boek Heel je lichaam opende veel deuren voor me. Ik bezocht elke New Age bijeenkomst waarvan ik hoorde. Ik stelde mezelf voor en als het van pas kwam, deelde ik een exemplaar van mijn boek uit. De eerste zes maanden ging ik vaak naar het strand: ik wist dat ik niet veel tijd meer zou hebben voor dat soort ontspanning als ik het eenmaal druk kreeg. Langzamerhand kreeg ik cliënten en werd ik hier en daar uitgenodigd om een lezing te komen geven. Alles begon op zijn plaats te vallen, Los Angeles verwelkomde me. Binnen een paar jaar was ik in staat om in een mooi nieuw huis te gaan wonen.
Mijn nieuwe levensstijl in Los Angeles was een grote sprong in bewustzijn vergeleken met mijn vroegere jeugd. Alles verliep nu inderdaad makkelijk. Wat kan ons leven toch snel veranderen.
Op een avond kreeg ik een telefoontje van mijn zuster, het eerste in twee jaar. Ze vertelde me dat mijn moeder, nu 90, blind en bijna doof, gevallen was en haar rug gebroken had. Ineens veranderde mijn moeder van een sterke, onafhankelijke vrouw in een hulpeloos kind met pijn.
Mijn boek Heel je lichaam opende veel deuren voor me. Ik bezocht elke New Age bijeenkomst waarvan ik hoorde. Ik stelde mezelf voor en als het van pas kwam, deelde ik een exemplaar van mijn boek uit. De eerste zes maanden ging ik vaak naar het strand: ik wist dat ik niet veel tijd meer zou hebben voor dat soort ontspanning als ik het eenmaal druk kreeg. Langzamerhand kreeg ik cliënten en werd ik hier en daar uitgenodigd om een lezing te komen geven. Alles begon op zijn plaats te vallen, Los Angeles verwelkomde me. Binnen een paar jaar was ik in staat om in een mooi nieuw huis te gaan wonen.
Mijn nieuwe levensstijl in Los Angeles was een grote sprong in bewustzijn vergeleken met mijn vroegere jeugd. Alles verliep nu inderdaad makkelijk. Wat kan ons leven toch snel veranderen.
Op een avond kreeg ik een telefoontje van mijn zuster, het eerste in twee jaar. Ze vertelde me dat mijn moeder, nu 90, blind en bijna doof, gevallen was en haar rug gebroken had. Ineens veranderde mijn moeder van een sterke, onafhankelijke vrouw in een hulpeloos kind met pijn.
Ze brak haar rug en tegelijk brak ik door de muur van geheimzinnigheid rond mijn zus. Eindelijk begonnen we met elkaar te communiceren. Ik ontdekte dat mijn zuster ook een pijnlijke rugkwaal had, die het haar moeilijk maakte om te zitten en te lopen. Ze leed in stilte en hoewel ze er slecht uitzag, wist haar man niet dat zij ziek was.
Na een maand in het ziekenhuis mocht mijn moeder naar huis. Ze kon niet meer voor zichzelf zorgen en daarom kwam ze bij mij wonen.
Hoewel ik het levensproces vertrouwde, wist ik niet of ik dit aan zou kunnen. Daarom zei ik tegen God: 'Goed, ik zal voor haar zorgen, maar dan verwacht ik dat jij me helpt en voor geld zorgt!'
We moesten ons allebei enorm aanpassen. Ze kwam op een zaterdag. De volgende dag zou ik vier dagen naar San Francisco gaan. Ik kon haar niet alleen laten en wilde toch weg. Ik zei: 'God, neem dit van mij over. Voor ik wegga moet ik de juiste persoon ontmoeten, iemand die ons kan helpen'.
Op donderdag verscheen de juiste persoon. Ze nam haar intrek in mijn huis om het op orde te brengen voor mijn moeder en mij. Dit was weer een bevestiging van één van mijn onderliggende overtuigingen: alles wat ik dien te weten wordt me onthuld en alles wat ik nodig heb komt naar me toe in de juiste, Goddelijke volgorde'.
Ik realiseerde me dat het weer tijd was voor mij om te leren. Hier was een kans om een boel negativiteit uit mijn kinderjaren los te laten.
Toen ik een kind was, was mijn moeder niet in staat om me te beschermen. Maar nu kon en zou ik haar verzorgen.
Het vernieuwde contact tussen mijn moeder en mijn zus was ook een heel avontuur.
Mijn zuster de steun geven waar ze om vroeg, was een hele nieuwe uitdaging voor me. Ik ontdekte dat mijn stiefvader zijn woede en pijn op mijn zusje had gericht, toen ik jaren daarvoor mijn moeder had gered. Nu was het haar beurt geweest om mishandeld te worden.
Ik besefte dat wat voor mijn zuster als een lichamelijk probleem begonnen was, sterk verergerde door haar angst en de spanningen. En dan dacht ze ook nog dat niemand haar kon helpen. Daar zat ik dan – ik wilde niet voor redder spelen en toch wilde ik mijn zuster een kans geven om voor haar gezondheid te kiezen.
Langzaam maar zeker werd alles duidelijker – en dat is nog steeds zo. Ik streef ernaar om een veilige sfeer te creëren, waarin we verschillende manieren verkennen waarop heling kan plaatsvinden. Stap voor stap komen we verder.
Mijn moeder reageert heel positief. Vier keer per dag doet ze oefeningen zo goed ze kan. Haar lichaam wordt weer sterker en soepeler. Ik heb voor een gehoorapparaat gezorgd en ze heeft meer belangstelling voor het leven. Ondanks haar Christian Science-overtuigingen, heb ik haar weten over te halen om aan één oog een operatie tegen staar te ondergaan. Wat was ze blij om weer te kunnen zien en wat waren wij blij om de wereld door haar ogen te zien. Ze vindt het heel fijn dat ze weer kan lezen.
Mijn moeder en ik beginnen tijd te vinden om samen te zijn en we kunnen beter met elkaar praten dan ooit. We zijn elkaar veel beter gaan begrijpen. We voelen ons vrijer als we samen huilen en lachen en elkaar omhelzen. Soms irriteert ze me, wat me duidelijk maakt dat ik aan mezelf mag werken. Mijn werk breidt zich gestaag uit. Onder leiding van mijn persoonlijke manager, Charlie Gehrke, is mijn staf toegenomen en hebben we nu een cursuscentrum waar mensen ook intern kunnen verblijven.