Ik vond het heerlijk om over de hele wereld te reizen en in spiritualiteit geïnteresseerde mensen te ontmoeten die mij even hard nodig hadden als ik hen. Ik was vooral dol op Findhorn, een woongemeenschap van ongeveer driehonderd mensen die biologische tuinbouw bedrijven en elke spirituele weg respecteren. Enkele leden van Findhorn wonen in een mooi, gerestaureerd hotel van rond de eeuwwisseling, anderen in zelf gebouwde huizen in een prachtig park bij Findhorn Bay. De ruige schoonheid van de Schotse Hooglanden en de spirituele belangstelling van deze woongemeenschap zorgen ervoor dat Findhorn een bijzonder aantrekkelijke verblijfplaats is. Als ik erheen ga, krijg ik altijd een bijzondere lading energie die tot het een of andere belangrijke inzicht leidt en dat was ook tijdens dit bezoek in 1988 het geval. De manier waarop ik tot dit inzicht kwam was echter heel onwaarschijnlijk.
Voordat ik mijn workshop van één week zou geven, stond er een lunch met mijn goede vriendin Mary op het programma. Omdat ik nogal vroeg in de eetzaal was, was ik bij twee heren thee gaan drinken. Mary kwam wat later binnen en toen zij bij onze tafel stond, stelde ik haar voor aan mijn twee metgezellen. Zij stond juist op het punt hen een hand te geven, toen een ander lid van Findhorn, Wayne, op haar afstapte en vroeg: ‘Mary, doe jij 8 juni al iets? We zijn op zoek naar iemand die deze dag een gast kan rondleiden.’
De toon van Mary’s antwoord was even onthullend als de lengte ervan. Zij beet hem toe: ‘Acht juni? Zei je acht juni?’ Woedend en verontwaardigd ging zij verder: ‘Absoluut niet! Acht juni komt mijn incestpraatgroep bijeen en dat wil ik voor geen goud ter wereld missen! Wij rekenen op elkaar. Wij incestslachtoffers moeten voor elkaar klaarstaan. We hebben tenslotte niemand anders.’
Mary ging nog een poosje door in dezelfde trant, maar deze woorden kan ik mij nog goed herinneren. Ik was gefascineerd door de bliksemsnelle, dramatische reactie die deze eenvoudige vraag naar haar plannen bij haar had opgeroepen. Wayne schonk nauwelijks aandacht aan haar reactie, bedankte haar en vertrok, maar ik was verbijsterd. Later, toen Mary en ik aan de lunch zaten, informeerde ik naar haar gedrag.
‘Mary, waarom liet je, toen je Wayne’s vraag beantwoordde, alle drie deze mannen weten dat je als meisje incestslachtoffer bent geweest, dat je daar nog steeds kwaad over bent en dat je kwaad bent op mannen in het algemeen? Waarom bepaalde jij met je woede de sfeer van het gesprek? Wayne vroeg je alleen of je acht juni iets te doen had en daar reageerde jij op met een mini-therapie voor deze drie mannen. Gewoon ja of nee was al voldoende geweest.’
Mary keek me aan alsof ik haar had verraden. Haar lichaam verstijfde en zij zei op ijskoude, defensieve toon: ‘Ik reageerde zo omdat ik een incestslachtoffer ben.’ Ze schoof haar stoel naar achteren, hield op met eten en smeet haar servet op haar bord, waarmee zij aangaf dat onze lunch beëindigd was. Hoewel ik het op dat moment niet besefte, gold dat ook voor onze vriendschap.
‘Mary, lieverd,’ antwoordde ik op een wat vriendelijker toon, ‘ik weet dat je een incestslachtoffer bent, maar ik probeer te ontdekken waarom je het nodig vond om dit aan twee vreemden en Wayne te vertellen, terwijl hij alleen maar wilde weten of je hem op acht juni uit de nood kon helpen.

Ik had die dag het gevoel alsof ik was losgerukt uit het sfeertje van genezing en bewustwording in Findhorn en er nu als een buitenstaander tegenaan keek. Hoewel ik Mary’s gedachtepatroon nooit eerder had opgemerkt, deed zich vreemd genoeg al de volgende dag tijdens mijn workshop een miniversie voor van het voorval met Mary.Ik was twintig minuten te vroeg, zodat ik wat tijd had om mij op mijn inleiding voor te bereiden. Er zat al een vrouw in de zaal. Ik ging naast haar zitten en vroeg: ‘Hoe heet jij?’ Meer vroeg ik niet. Toch antwoordde zij, zonder mij zelfs maar aan te kijken: ‘Ik ben een incestslachtoffer, maar ik ben nu zesenvijftig en ik ben wel over dat trauma heen. Ik zit in een fantastische zelfhulpgroep en een aantal vrouwen en ik komen minstens één keer per week bij elkaar, wat volgens mij essentieel is om te kunnen helen.’
Zij had nog steeds niet gezegd hoe zij heette, dus vroeg ik opnieuw: ‘En hoe heet je?’ Maar nog steeds kreeg ik geen rechtstreeks antwoord. Het leek wel alsof zij verdoofd was. Ik had de indruk dat zij lang had nagedacht over wat zij wilde zeggen en nu zij daar de kans toe kreeg, kon zij niet luisteren naar een vraag die geen betrekking had op wat zij van plan was te zeggen. In plaats van te zeggen hoe zij heette, zei zij hoe heerlijk zij het vond om naar workshops zoals de mijne te komen, omdat je daar openlijk en vrijuit over je verleden kon praten. Ze hoopte dat ik tijd zou uittrekken om mensen elkaar hun verhaal te laten vertellen. Ik bedankte haar en verliet de zaal, want ik wilde even mijn gedachten op een rijtje zetten.