In hoofdstuk 1 stelt Bondgenoot zich voor: ‘Ik ben één van de cellen van de mens. Om precies te zijn: ik ben een immuuncel. De andere cellen spreken mij aan met ‘Bondgenoot’. Mijn thuisbasis is het beenmerg. In tegenstelling tot de meeste andere cellen, verblijf ik niet in één bepaald orgaan, maar ben ik voortdurend op reis in de mens. Ik doorkruis daarbij ieder orgaan en verbind me met iedere cel. Je kunt mij vergelijken met een combinatie van een soldaat en een politieagent, want enerzijds bescherm ik de mens tegen vijanden en indringers, anderzijds bewaak ik de orde en harmonie in het lichaam. Zo dood ik bacteriën en virussen wanneer ze de mens bedreigen en treed ik op tegen cellen die hun werk niet goed doen. Op die manier probeer ik de mens te helpen gezond te blijven en goed te functioneren.’
Bondgenoot beschrijft vervolgens zijn jeugd en hij vertelt dat hij naast de taken van politieagent en soldaat ook nog andere belangrijke taken heeft. Zo vertelt hij dat hij elke cel herinnert aan zijn eigen unieke opdracht, dat hij de cellen van de mens aanmoedigt om hun werk zo goed mogelijk te doen, en dat hij het teamgevoel onder de cellen versterkt, zodat ze samen tot veel meer in staat zijn dan ieder afzonderlijk.

Het leven verliest zijn glans
Geleidelijk aan sluipt er ongeluk in de mens. Niemand weet precies hoe het ongeluk in de mens postvat, maar Bondgenoot heeft het gevoel dat hij er op de één of andere manier schuld aan is. Hij heeft namelijk een zware strijd voor de mens verloren. Het gevecht duurde jaren en de mens werd in die tijd bij herhaling heel gemeen behandeld. Bondgenoot wil niet alles over die moeilijke tijd vertellen maar zegt dat de mens echt enorm heeft geleden. Hij heeft het leed aan moeten zien zonder dat hij er iets aan kon doen. Hij zegt: ‘Ik ben daar kapot aan gegaan, maar heb dat aan niemand laten merken. Voor de buitenwereld ben ik mooi weer blijven spelen, maar diep van binnen voelde ik me niet meer gelukkig.’
Sinds die tijd denkt Bondgenoot steeds vaker: ‘Waarom zou ik mijn leven op het spel zetten voor een ander? Waarom zorg ik niet gewoon dat ik het zelf goed heb?’ Hij worstelt met die vragen en probeert ze van zich af te schudden. Het is immers zijn opdracht de cellen van de mens te beschermen! Toch komen de vragen steeds vaker in hem op en beginnen ze hem ook steeds logischer in de oren te klinken. Hij beschrijft de eerste keer dat hij een cel die bedreigd wordt niet te hulp schiet. Om zijn schuldgevoel te sussen, verweert hij zich met: ‘Iedereen is toch voor zichzelf bezig!’ en ‘Ik kan in mijn eentje de wereld toch niet veranderen?’

De leegte
Wanneer Bondgenoot volwassen is, wordt in de mens een orgaan geconstateerd dat leeg is. Het betreft een orgaan waar een meerderheid van de cellen openlijk toegeven dat het hen allemaal niets meer uitmaakt. Ze gooien er het bijltje bij neer en verdommen het om nog langer iets voor de ander te doen. Het is groot nieuws in de mens en ook daarbuiten. Witjas namelijk, die buiten de mens in de kosmos leeft, stelt de diagnose en seint het nieuws aan de mens door. Iedereen veroordeelt het orgaan en snapt niet dat cellen zo asociaal kunnen worden!
Bondgenoot voelt zich schuldig en mengt zich niet in de discussies. De ernst van de situatie schudt hem wakker en hij hoort een stem in zijn binnenste. Deze stem moedigt hem aan om op reis te gaan in de mens en te onderzoeken wat er precies gaande is. Daarom gaat Bondgenoot op reis in de mens en spreekt hij maagcel, levercel, botcel en prostaatcel. Ook verzamelt hij moed om in de leegte te gaan kijken. Hij ontdekt dat vrijwel alle cellen van de mens de weg kwijt zijn geraakt en dat ze zich leeg en ongelukkig voelen, maar dat niemand daar openlijk over wil praten. Daarnaast ontdekt hij dat de cellen in het lege orgaan zeer betrokken en gevoelige cellen zijn en dat ze jarenlang hebben geleden onder het algemene gebrek aan levensgeluk in de mens. Ze lijken misschien op het eerste gezicht lege en asociale cellen, maar in feite doen ze hun uiterste best om iets voor de mens te betekenen. Uiteindelijk bezwijken ze onder het ongeluk van de mens en knappen ze af. Bondgenoot vindt dat de lege cellen liefde en steun nodig hebben, maar dat gebeurt niet. Terwijl hij namelijk zijn ontdekkingen doet, krijgt de mens van Witjas medicijnen om de lege cellen kapot te maken. Deze medicijnen zetten de lege cellen enorm onder druk, maar maken ook de mens doodziek. Op een gegeven moment wordt Bondgenoot zo diep geraakt door het leed van de mens dat hij het uitschreeuwt: ‘Mens, ik houd van jou!’ Vanaf dat moment heeft hij nog maar één verlangen, namelijk de mens te helpen weer gelukkig te worden. Met de aanwijzingen van zijn innerlijke stem en met de lessen die hij van het hart krijgt, ontdekt hij nieuwe wegen om de mens te helpen.

Inwijding
Als beloning voor zijn enorme inzet krijgt Bondgenoot in de thymus een kroning:
‘Luister goed Bondgenoot, dit is de sleutel tot je overwinning’, vervolgde Stem, terwijl hij mij een kroon opzette. De kroon was van puur goud en bezet met prachtige diamanten. Ik had nog nooit zoiets moois gezien. Op het moment dat Stem mij kroonde voelde ik een elektrische stroom door me heengaan. Het was alsof mijn gehele cel zich oprichtte en straalde van een innerlijke trots en waardigheid. Ik voelde me vredig, maar bovenal voelde ik een enorme kracht en bezieling. Ik wist dat elke cel een taak had en dat alle taken samen de grootsheid van de mens vormden. Ik hapte naar adem bij de diepte van dat gevoel.
‘Het is een grote eer Bondgenoot om deze kroon te dragen. Jij hebt die eer verdiend. Je hebt de teleurstellingen en de pijn in je leven omgebogen in het voordeel van de mens.’
Ik probeerde mijn emoties in bedwang te houden, maar het lukte mij niet. Ik begon te huilen. Ik voelde een diep begrip voor de mens en ik wilde nog maar één ding: Ik wilde leven voor de ander. Ik wilde elke cel van de mens helpen gezond en vitaal te zijn. Ik stond op en ging op pad.

‘Ik houd van jou, Bondgenoot’, sprak Stem mij na, ‘Weet dat deze kroon voor de meeste cellen nog niet zichtbaar is en dat de kracht die bij deze kroon behoort elders in de mens minder sterk voelt. Het is jouw opdracht deze kroon zichtbaar te maken voor alle cellen van de mens. Veel succes!’
Mijn tranen vermengden zich met het lymfevocht en het bloed terwijl ik op weg ging om de cellen van de mens bij te staan.
Hoe Bondgenoot echter daarna ook zijn best doet, hij kan in zijn eentje niet tegen de leegte op. Daarom besluit hij alle immuuncellen bij elkaar te roepen en ze te leren om samen voor de mens te vechten.

Leiderschap
In het tweede gedeelte van het boek leert Bondgenoot de immuuncellen dat er andere manieren zijn dan ‘vechten tegen’. Hij neemt de immuuncellen mee naar de hersenen en laat ze zien hoe gedachten moeiteloos vorm aannemen in het lichaam, in de longen leren de immuuncellen een manier van ademen die hen ‘oplaadt’. Ook gaan ze samen naar het hart en ontdekken ze hoe sterk de liefde is. Er volgen nog andere lessen, maar het belangrijkste is dat de immuuncellen hun levensopdracht weer oppakken en zich vol bezieling inzetten voor het welzijn van de mens.

Zoals de titel reeds doet vermoeden is dit boek geschreven vanuit de ogen van een goeiige immuuncel. De immuuncel zoals hij steevast in het boek genoemd zal worden strijdt tegen het grote kwaad van het menselijk lichaam, kanker. Vroeger stond immuuncel in contact met Grote Wijsheid. Hij weet niet precies wie Grote Wijsheid is, maar het kan alleen maar een instantie zijn die allesomvattend is en alleen het goede voor de mens wil. Aangespoord door het optimisme van Grote Wijsheid gaat immuuncel steevast de strijd aan met zieke indringers in het lichaam van de mens. In de prostaat van het lichaam waarin immuuncel huist barst het van de ‘leegte’. Leegte is het ontstemde gevoel dat alle cellen hebben als ze de strijd tegen het kwaad niet meer kunnen bolwerken, ze voelen zich steeds minder belangrijk worden en worden allemaal ziek. Immuuncel voelt zich zelf ook steeds leger worden, een gevoel van: "waar doe ik het allemaal voor!", overvalt hem. Toch heeft hij sterk het gevoel dat zijn verminderde activiteit sterk samenhangt met het gevoel van de andere immuuncellen… Alle cellen zijn van mening dat prostaatcel hard aangepakt moet worden, maar immuuncel is het daar niet mee eens. Hij had namelijk de pijn en wanhoop op het gezicht van prostaatcel gelezen en was bang dat een nog hardere aanpak hem nog droeviger zou maken. In ieder geval was er nog zoiets als medicijn. Medicijn geeft immuuncel een onbestemd gevoel. Medicijn doorkruiste het hele lichaam en vernietigt overal de leegte. Immuuncel is echter bang dat medicijn het verschil tussen goede en slechte cellen niet zal zien en dat is pas echt slecht voor de mens. In zijn zoektocht door het menselijk lichaam komt immuuncel erachter dat hij zich vooral met de zieke plaatsen van de mens moet verbinden in plaats van er tegen te vechten.

De schrijver Henk Fransen is arts en werkte onder andere in ziekenhuizen in India en Afrika. In Calcutta werkte hij in het stervenstehuis van Moeder Teresa. Fransen houdt zich voornamelijk met alternatieve geneeswijzen bezig en raadt al zijn patiënten dit boekje aan om meer inzicht in hun immuunsysteem te krijgen. Het wekt een sterk placebo-effect op. Dat wil zeggen dat patiënten aanzienlijke vorderingen maken op het gebied van hun gezondheid na het lezen van het boekje.

Het boek zou ook voor de meer jeugdige lezers, leukemie patiënten, van toepassing zijn. Vooral omdat de schrijver in een haast onbevangen kinderlijke stijl het zware topic kanker zo’n mooie plaats weet te geven. Een mooi gebaar om cadeau te geven aan doodzieke patiënten. Niet alleen geeft immuuncel een inzicht in de werking van het menselijk immuunsysteem. De inzichten zijn ook direct toepasbaar in de praktijk.

Scarlet van Dijk

Bestellen:


Bondgenoot autobiografie van immuuncel
Henk Fransen