Marianne Williamson
Marianne Williamson
Marianne stelt dat we zijn geboren met de neiging om onze aandacht op liefde te richten. Als pasgeborenen waren we creatief en fantasierijk en konden we goed gebruik maken van onze verbeelding. We stonden in verbinding met een rijkere, wondere wereld, een wereld vol betovering.

Op een bepaald moment merkten we dat de betovering verbroken was. Hoe kwam dat? Omdat ons is geleerd om onze aandacht op angst te richten in plaats van op liefde. Zoals Marianne Williamson uiteenzet in Terugkeer naar liefde, is ons al vroeg geleerd dat we gescheiden zijn van andere mensen, dat we moeten wedijveren om vooruit te komen en dat we niet goed genoeg zijn zoals we zijn. Ons is geleerd om de wereld te zien als een liefdeloze plek vol angst en zonder hoop.
Met Terugkeer naar Liefde wil Marianne Williamson ons helpen om de terugweg te vinden naar de waarheid waarmee we geboren zijn. Het afleggen van deze reis is een psychisch en emotioneel proces, waarin we de vooroordelen over het hoe en waarom van ons leven opgeven. Wanneer we ons bevrijden van de heerschappij van het ego, leren we op een andere manier gewaarworden en gaan we inzien dat onze perceptie een keuze is.
Marianne Williamson is in staat gebleken om de principes van Een cursus in wonderen (uitgegeven door Ankh-Hermes) in Terugkeer naar liefde zo duidelijk en meeslepend uit te leggen, dat zij miljoenen mensen heeft weten te inspireren. Het boek Een cursus in wonderen werd zeven jaar lang langs innerlijke weg aan dr. Helen Schucman gedicteerd. Het is een prachtig boek, al valt het voor veel mensen niet direct te doorgronden. De kracht van Marianne Williamson is dat zij direct aansluit bij de beleving van grote groepen mensen, waardoor de principes uit Een cursus in wonderen de aandacht krijgen die zij verdienen.
Terugkeer naar liefde is dan ook een enorme bestseller geworden. In Amerika zijn er miljoenen exemplaren van verkocht en in Nederland vele duizenden.

Reacties van (beroemde) lezers
'Marianne Williamson schrijft gevat en geestig. Ze vertelt eerlijk wat haar in haar leven overkomen is en zal haar lezers nog lang inspireren. Terugkeer naar liefde is een bijzonder indrukwekkend boek!'
Louise Hay
'Marianne Williamson legt de principes van Een cursus in wonderen bijzonder goed en duidelijk uit. Ze brengt liefde en vergeving dichterbij!'
Gerald Jampolsky
'We zijn vergeten wie we zijn. Terugkeer naar liefde herinnert ons hieraan.'
Oprah Winfrey

Uit: 'Terugkeer naar liefde'

Ik ben opgegroeid in een Joods gezin uit de middenklasse. Mijn excentrieke vader had een magische invloed op mij. In 1965 — ik was dertien jaar oud — nam hij me mee naar Saigon. Hij wilde me duidelijk maken wat een oorlog inhield. Op dat moment werd de oorlog in Vietnam gevoerd en hij wilde dat ik met eigen ogen kogelgaten zou zien. Hij wilde het militair-industriële complex niet de kans geven om me te hersenspoelen en me de mening op te dringen dat het prima was om oorlog te voeren.
Mijn grootvader was erg gelovig. Soms ging ik op zaterdagmorgen met hem mee naar de synagoge. Wanneer tijdens de dienst de ark werd geopend, boog hij en begon hij te huilen. Ik huilde ook, maar ik weet niet of ik huilde omdat zich een hartstochtelijk geloof openbaarde of alleen maar omdat hij het deed.
Op de middelbare school kreeg ik mijn eerste filosofielessen. Ik besloot dat God een kruk was waarop ik niet hoefde te steunen. Ik dacht: wat voor God laat kinderen van honger omkomen en mensen kanker krijgen of geeft toestemming voor de Holocaust? Het onschuldige geloof van het kind botste frontaal op de pseudo-intellectuele houding van de tweedejaarsstudent. Ik schreef een afscheidsbrief aan God. Ik was depressief toen ik die brief schreef, maar ik vond dat ik het moest doen omdat ik onderhand veel te belezen was om in God te blijven geloven.
Wat ik op de universiteit van de docenten leerde, had meestal niets met de leerstof te maken. Ik ben met mijn studie gestopt om groenten te gaan verbouwen, maar ik kan me niet herinneren dat ik daar ooit aan toe ben gekomen. Ik ben veel vergeten uit die tijd. Zoals veel mensen eind jaren zestig, begin jaren zeventig, was ik behoorlijk losgeslagen. Elke mogelijkheid waarop volgens de gevestigde normen een taboe rustte, leek de belofte in te houden van een of ander plezier dat mijn wellust kon bevredigen en dus moest en zou ik er achteraan jagen. Ik wilde alles onderzoeken wat klonk als een fantastisch avontuur en meestal deed ik dat ook.


Ik wist niet wat ik met mijn leven aan moest, hoewel ik me herinner dat mijn ouders me bleven smeken om er in elk geval iets mee te doen. Ik holde van de ene naar de andere relatie, van de ene naar de andere baan en van de ene naar de andere stad, op zoek naar mijn identiteit en de zin van mijn leven, naar een gevoel dat alles eindelijk op zijn plaats viel. Ik wist dat ik talent had, ik wist alleen niet waarvoor. Ik wist dat ik intelligent was, maar ik was zo druk bezig heen en weer te rennen dat ik mezelf geen tijd gunde om na te denken over mijn omstandigheden. Ik ben een aantal malen in therapie gegaan, maar dat wierp nauwelijks vruchten af. Ik zonk steeds dieper weg in mijn neurotische patronen en zocht troost in voedsel, drugs en mensen; in alles wat ik vinden kon om maar niet over mezelf te hoeven nadenken. Ik probeerde steeds om iets in mijn leven te laten gebeuren, maar er gebeurde niet veel, behalve alle stampei die ik maakte omdat er niets gebeurde.
Op een dag in 1977 zag ik in New York een stel blauwe boeken met gouden letters op iemands tafel liggen. Ik opende het bovenste boek bij de Inleiding. Ik las:
"Dit is Een Cursus in Wonderen. Het is een verplichte Cursus. Alleen het tijdstip waarop je deze cursus volgt is vrij. Dat je een vrije wil hebt, betekent niet dat jij het leerplan kunt vaststellen. Het betekent alleen dat je kunt kiezen wat je op een bepaald moment wilt doen. De Cursus wil niet de betekenis van de liefde onderwijzen, want die kan niet onderwezen worden. Hij heeft echter wel tot doel de blokkades op te ruimen die het bewustzijn van de aanwezigheid van liefde, die je natuurlijke erfenis is, in de weg staan."

williamson

Ik weet nog dat deze tekst me intrigeerde — al vond ik dit wat arrogant klinken — maar toen ik verder las, zag ik dat overal in het boek een christelijke terminologie werd gehanteerd en dat werkte me behoorlijk op de zenuwen. Hoewel ik op school les had gekregen in christelijke theologie, had ik altijd afstand weten te houden tot de stof dankzij mijn rationele benadering. Ik was bang dat deze christelijke benadering meer betekenis zou kunnen krijgen voor mij. Gauw legde ik het boek weer op tafel.

Ik walgde destijds enorm van mezelf en dat werd steeds erger. Naarmate mijn pijn heviger werd, nam mijn interesse in filosofie toe: in Oosterse filosofie, Westerse filosofie, wetenschapsfilosofie en esoterische filosofie. Ik was onder meer geïnteresseerd in Kierkegaard, de I Tjing, existentialisme, radicale christelijke God-is-dood-theologie en het Boeddhisme. Ik had wel steeds het gevoel dat er een mysterieuze kosmische orde bestond, al kon ik die orde niet ontdekken in mijn leven.
Op een dag zat ik met mijn broer marihuana te roken. Hij zei dat iedereen dacht dat ik niet goed snik was. 'Het lijkt wel of je een soort virus hebt,' zei hij. Ik herinner me dat ik dacht dat ik op dat moment uit mijn lichaam zou vliegen. Ik voelde me een buitenaards wezen. Ik had al vaker met de gedachte gespeeld dat het leven een club was waar je alleen naar binnen mocht als je het wachtwoord kende — en dat iedereen het wachtwoord kende behalve ik. Dit was zo'n moment. Ik had het gevoel dat andere mensen het geheim van het leven kenden en ik niet. Ik wilde niet vragen wat ze wisten, want dan zouden ze ontdekken dat ze iets wisten wat ik niet wist.
Toen ik halverwege de twintig was, was ik een psychisch wrak. Ik dacht dat andere mensen waarschijnlijk ook doodgingen van binnen, maar dat ze daar niet over konden of wilden praten. Ik was ervan overtuigd dat er iets heel belangrijks moest zijn waar niemand over sprak. Ik kon het ook niet in woorden vatten, maar ik wist zeker dat er iets fundamenteel mis was met de wereld. Hoe kon iedereen denken dat dit stomme spelletje van 'het maken in de wereld', dat me zo onzeker maakte omdat ik de spelregels niet kende, het enige was waartoe we op aarde waren?
Het koste me een jaar voordat ik het weer oppakte — een jaar vol ellende — maar toen was ik er ook klaar voor. Ik was nu zo depressief dat de terminologie me niet eens opviel. Deze keer begreep ik onmiddellijk dat de Cursus me iets heel belangrijks te leren had. Er werden wel christelijke woorden gebruikt, maar op een manier die beslist niet traditioneel of godsdienstig was. Zoals de meeste mensen werd ik getroffen door de grote autoriteit waarmee de Cursus geschreven was. Er werden vragen beantwoord die ik als onbeantwoordbaar was gaan beschouwen. Ik was diep onder de indruk van de spirituele psychologie die werd gebruikt wanneer er over God werd gesproken. Het boek was een uitdaging voor mijn intelligentie, maar ik voelde me nooit gekleineerd. Misschien klinkt het als een cliché, maar ik had het gevoel dat ik thuis was gekomen.
ik hoef niets te doen

Eén boodschap leek steeds terug te komen in de Cursus: ontspan je. Dit verbaasde me, omdat ik altijd dacht dat ontspannen hetzelfde was als opgeven. Ik wilde weten hoe ik moest vechten of iemand kon ontmoeten die voor mij zou vechten — en nu stelde dit boek me voor om de strijd te staken. Ik was verrast, maar het was ook een enorme opluchting. Ik had allang door dat ik niet was toegerust voor een gevecht met de wereld.

Dit was niet zomaar een boek. Dit was mijn persoonlijke leraar, mijn weg uit de hel. Toen ik de Cursus begon te lezen en de lessen uit Het Werkboek ging doen, merkte ik vrijwel meteen dat er positieve veranderingen in mij plaatsvonden. Ik voelde me goed. Ik had het gevoel dat ik tot rust begon te komen. Ik ging mezelf beter begrijpen. Ik begon in te zien waarom mijn relaties altijd zo pijnlijk waren, waarom ik altijd overal van wegliep en waarom ik zo'n hekel had aan mijn lichaam. Maar het belangrijkste was dat ik inzag dat ik mezelf kon veranderen. Nu ik de Cursus bestudeerde, kreeg ik weer hoop en kwam er veel energie in mij vrij — terwijl ik het tot dat moment steeds zwarter was gaan inzien en mezelf steeds meer geweld was gaan aandoen.

De Cursus, een spirituele en psychotherapeutische zelfstudie in drie delen, beweert niet het laatste woord over God te verkondigen. Het stelt universele spirituele thema's aan de orde. Er is maar één waarheid die op verschillende manieren wordt verwoord en de Cursus is één van de vele wegen. Als het jouw weg is, zul je dat weten. Voor mij betekende de Cursus een doorbraak op intellectueel, emotioneel en psychisch gebied. Het volgen van de Cursus heeft me van veel pijn bevrijd.

Ik wilde me graag "bewust worden van de aanwezigheid van liefde". Ik had gelezen dat dit tot de mogelijkheden behoorde en vijf jaar lang stortte ik me op een studie van de Cursus. Ik vond het zalig om me met de Cursus bezig te houden, zoals mijn moeder destijds terecht opmerkte. In 1983 begon ik de inzichten die ik in de Cursus had opgedaan te delen met een groepje mensen in Los Angeles. De groep werd steeds groter. Sindsdien komen er steeds meer mensen naar mijn lezingen, waar ik ze ook geef. Ik heb begrepen dat deze kennis heel belangrijk is voor mensen over de gehele wereld.

Terugkeer naar Liefde is gebaseerd op de kennis die ik in Een Cursus in Wonderen heb opgedaan. Het boek behandelt een aantal basisprincipes van de Cursus zoals ik ze begrijp. Ik geef aan hoe ze van toepassing zijn op de problemen waarmee we dagelijks worden geconfronteerd.

Terugkeer naar Liefde bespreekt het beoefenen van liefde. Het stelt dat dit geen uiting is van zwakte, maar van kracht — een antwoord op de problemen waarmee we dagelijks worden geconfronteerd. Hoe kan liefde een praktische oplossing bieden? Dit boek is bedoeld als gids voor de wonderbaarlijke toepassing van liefde. Het maakt duidelijk dat liefde balsem is op iedere wonde. Het maakt geen verschil of we pijn lijden op het gebied van relaties, gezondheid, carrière of op een ander gebied: de liefde is een enorme kracht, het is dé remedie, hét Antwoord.

Wij Amerikanen zijn niet zo goed in filosofie, maar we komen graag in actie, vooral wanneer we daar de zin van inzien. Als we beter gaan begrijpen dat het helen van de aarde niet mogelijk is zonder liefde, zullen we anders gaan leven en denken.

Ik bid dat dit boek iemand helpt. Ik heb het met liefde geschreven. Ik hoop dat je open staat voor de inhoud.

williamson

Marianne Williamson

Meer lezen over Marianne Williamson? Als u klikt op deze link, verschijnt er boven in beeld een navigatiebalk met van alles over Marianne Williamson!

Binnengekomen zonder navigatie? Klik hier: www.uitgeverijdezaak.nl